Σελίδες Ιστορίας και Πολιτισμού. Τόμος αφιερωμένος στον Δημήτρη Ε.-Γ. Καρύδη

Σελίδες Ιστορίας και Πολιτισμού. Τόμος αφιερωμένος στον Δημήτρη Ε.-Γ. Καρύδη, επιστ. επιμέλεια Γεράσιμος Δ. Παγκράτης – Παναγιώτα Τζιβάρα, Ιόνιος Εταιρεία Ιστορικών Μελετών, Κέρκυρα 2018, σ. 272, 17Χ24 εκ., ISBN 978-618-83859-0-0

Ο τόμος, έκδοση της Ιονίου Εταιρείας Ιστορικών Μελετών, είναι αφιερωμένος στον δικηγόρο Δημήτρη Ε.-Γ. Καρύδη, ο οποίος «βιάστηκε» να φύγει από κοντά μας το καλοκαίρι του 2017. Περιλαμβάνει δεκατρείς μελέτες, πολλές από τις οποίες ανήκουν στη θεματική του ιστολογίου.

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Για τον Δημήτρη Ε.-Γ. Καρύδη (24.1.1969 – 5.8.2017), 9
ΣΠΥΡΟΣ Π. ΓΑΟΥΤΣΗΣ, Μία αναγραφή των Καθολικών της Κέρκυρας το 1728, 15
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΘΥΜΗΣ, Η Εκκλησία της Κέρκυρας την περίοδο της γερμανικής κατοχής (1943-1944), 47
ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΔΑΜΗΣ, Ο Σπύρος Σαμάρας «τέκτων κανονικός», 65
ΣΠΥΡΟΣ ΧΡ. ΚΑΡΥΔΗΣ, Ναοί δημοσίου δικαιώματος στον κερκυραϊκό χώρο. Τα δεδομένα της απογραφής του 1635, 79
ΝΙΚΟΣ Κ. ΚΟΥΡΚΟΥΜΕΛΗΣ, «Αι καρδίαι αμοιβαίως εχωρίσθησαν και εξ αδιαλλάκτου μίσους αμοιβαίως κατέχονται». Ο Ιωάννης Καποδίστριας ως επίτροπος της Επτανήσου Πολιτείας κατά την περίοδο των στάσεων της Κεφαλονιάς (1801, 1802), 117
ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γ. ΜΕΤΑΛΛΗΝΟΣ, Η θυσία των Κερκυραίων Μαχητών του «Αποσπάσματος Λαντζίδη» (24 Νοεμβρίου 1940), 141
ΣΤΑΘΗΣ ΜΠΙΡΤΑΧΑΣ, Βενετικό κράτος και ιησουιτική εκπαίδευση: Το πρόβλημα της μόρφωσης των Ελλήνων υπηκόων (αρχές 17ου αιώνα), 153
ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Δ. ΠΑΓΚΡΑΤΗΣ, Οι Έλληνες στο θαλάσσιο εμπόριο της Βενετίας τον 16ο αιώνα. Η περίπτωση της οικογένειας Βεργή, 177
ΘΕΟΔΟΣΗΣ ΠΥΛΑΡΙΝΟΣ, Χριστίνα η Ηγουμένισσα: Ένα ανέκδοτο ερωτικό δράμα του Γεωργίου Μαρτινέλη, 189
ΓΙΩΡΓΟΣ Ε. ΡΟΔΟΛΑΚΗΣ, Ένα ναυλοσύμφωνο του 1783 από την Πρέβεζα, 207
ΣΠΥΡΟΣ ΣΚΛΑΒΕΝΙΤΗΣ, Μία επιστολή επτανησιακού ενδιαφέροντος από το λανθάνον τμήμα του πρεβεζάνικου αρχείου Λουρόπουλου. Περιγραφή της «επανάστασης» του 1810 στους Παξούς, 219
ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ ΤΖΙΒΑΡΑ, Απόψεις περί δικηγορίας στο βενετικό Κράτος της Θάλασσας τον 18ο αιώνα, 237
ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΑΚΗΣ, Ο νοτάριος Νάξου Παντολέων Μηνιάτης (μέσα 17ου αιώνα). Πληροφορίες από ανέκδοτα έγγραφα, 259

Ο τόμος είναι διαθέσιμος στον ακόλουθο σύνδεσμο:
ΣΕΛΙΔΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Advertisements

Venezia e l’oltremare nella prospettiva dei Sindici Inquisitori in Levante

Cristina Setti, «Un impero mancato? Venezia e l’oltremare nella prospettiva dei Sindici Inquisitori in Levante (secoli XVI-XVII)», Imperia. Lo spazio mediterraneo dal mondo antico all’età contemporanea, a cura di Giampaolo Conte, Fabrizio Filioli Uranio, Valerio Torreggiani, Francesca Zaccaro, Palermo 2016, p. 169-194.

imperiaΣτη μελέτη εξετάζεται το ζήτημα της εφαρμογής της έννοιας της «αυτοκρατορίας» σε κράτη όπως αυτό της Δημοκρατίας της Βενετίας, η οποία διατηρεί μέχρι τη πτώση της (1797), ένα σημαντικό σύστημα υπερπόντιων κτήσεων, δίνοντας ιστορική συνέχεια στο αποικιακό της κράτος που δημιουργήθηκε στην Αδριατική και την Ανατολική Μεσόγειο κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα. Στη μελέτη, η σ., εκκινώντας από την προβληματική του Bruno Dudan αναφορικά με την έννοια της «αποικίας» (colonia), επικεντρώνεται στον θεσμικό ρόλο των Sindici Inquisitori in Levante e Terraferma (αξιωματούχων με αρμοδιότητες εκδίκασης εφέσεων αστικών και ποινικών υποθέσεων και με δικαιοδοσίες φορολογικού ελέγχου) και παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνάς της, η οποία περιλαμβάνει τις βενετικές κτήσεις της Ανατολής (Κέρκυρα, Ζάκυνθο, Κεφαλληνία, Κύπρο, Κρήτη, Τήνο και Κύθηρα) τον 16ο και 17ο αιώνα.

Διαθέσιμο στη διεύθυνση:

https://www.academia.edu/27731804/Un_impero_mancato_Venezia_e_loltremare_nella_prospettiva_dei_Sindici_Inquisitori_in_Levante_secoli_XVI-XVII_

La risposta di Venezia alla rivolta di San Tito

Matteo Magnani, «La risposta di Venezia alla rivolta di San Tito a Creta (1363-1366): un delitto di lesa maestà?», Mélanges de l’École française de Rome – Moyen Âge 127-1 (2015), 1-24.

Ο σ. εξετάζει την καταστολή της επανάσταση του Αγίου Τίτου (1363-1366), επικεντρωνόμενος στις νομικές πτυχές της καταστολής. Στόχος του είναι η εξήγηση του πώς και του γιατί της καταστολής της εξέγερσης, συγκρίνοντάς την με άλλα δύο σοβαρά επεισόδια εξέγερσης που τάραξαν τη βενετική κοινωνία στο δεύτερο μισό του δέκατου τέταρτου αιώνα, δηλαδή τη συνωμοσία των Bajamonte Tiepolo και Marco Querini και το πραξικόπημα του Δόγη Marino Falier.

Διαθέσιμο:

https://www.academia.edu/8045249/La_risposta_di_Venezia_alla_rivolta_di_San_Tito_a_Creta_1363-1366_un_delitto_di_lesa_maest%C3%A0

και

http://mefrm.revues.org/2490

Debiti, società e giustizia in Creta veneziana

Matteo Magnani, «Debiti, società e giustizia in Creta veneziana fra Tre e Quattrocento», Θησαυρίσματα-Thesaurismata 44 (2014), 77-108.

Η μελέτη περιστρέφεται γύρω από την ιστορία της δικαιοσύνης και τις κοινωνικές σχέσεις στη βενετοκρατούμενη Κρήτη κατά τον 14ο και 15ο αιώνα. Ο σ. εστιάζει ειδικότερα στις διαφορές μεταξύ της πρακτικής συμπεριφοράς της δικαιοσύνης και των προσδοκιών των ανθρώπων που εμπλέκονταν στις δικαστικές διαμάχες, και πιο συγκεκριμένα σε θέματα δικών που αφορούσαν χρέη.

Διαθέσιμο:

https://www.academia.edu/26976418/Debiti_societ%C3%A0_e_giustizia_in_Creta_veneziana_fra_Tre_e_Quattrocento

Storia giudiziaria della Rivolta di San Tito

Matteo Magnani, «Storia giudiziaria della Rivolta di San Tito a Creta (1363-1366)», Reti Medievali 14.1 (2013), 131-165.

Στη μελέτη εξετάζονται οι νομικές πτυχές της αντίδρασης της Βενετίας για την αντιμετώπιση και την καταστολή της επανάστασης του Αγίου Τίτου που εξερράγη στην Κρήτη το 1363.

Διαθέσιμο:

http://www.rmojs.unina.it/index.php/rm/article/view/383

https://www.academia.edu/2503891/Storia_giudiziaria_della_Rivolta_di_San_Tito_a_Creta_1363-1366_

Venezia e i «greci»

Cristina Setti, «Sudditi fedeli o eretici tollerati? Venezia e i «greci» dal Tardo Medioevo ai consulti di Paolo Sarpi e Fulgenzio Micanzio», Ateneo Veneto 13.2 (2014), 145-182.

Η περίληψη (abstract) από τις σ. 181-182.

Nella Venezia del primo Seicento i contrasti tra il patriziato e il papato della Controriforma si riflessero anche nel governo dei sudditi veneti di rito greco-ortodosso. Questo problema, presente sin dai tempi delle conquiste medievali veneziane nel Mediterraneo orientale, appare storicamente legato all’evoluzione delle relazioni interecclesiali tra la Sede Apostolica e il Patriarcato greco di Costantinopoli; relazioni che paiono influenzare la politica religiosa di Venezia sino al primo Cinquecento, senza tuttavia determinarla a priori. Il presente contributo intende far emergere le differenti connotazioni che la “questione greca” assunse all’epoca dei Paolo Sarpi e Fulgenzio Micanzio, descrivendone le premesse storiche e soffermandosi sulle differenti retoriche usate da questi consultori in jure nella trattazione dei conflitti tra greci e latini, al fine di evidenziarecome un problema di natura eminentemente religiosa si ridusse tendenzialmente a una questione giuridico-istituzionale.

In the early 17th century the Venetian patriciate faced the opposition with the Papacy also in the question of the government of Greek Orthodox subjects. This problem, inherent to the management of the Venetian state since its medieval conquests in Eastern Mediterranean, appears to be linked, historically speaking, to the evolution of the relationship between the Apostolic See and the Greek Patriarchate of Constantinople: regardless of the influence that this relationship had on Venetian religious policy during the Renaissance, however it didn’t determine the attitude of the Republic of St. Mark towards Greek subjects. The present essay tries to explore the different connotations which the “Greek question” assumed at the time of Paolo Sarpi and Fulgenzio Micanzio, depicting its historical premises and analyzing the different retorics used by these two consultori in jure in their proposals of resolution of Greek-Latin conflicts, to underline how a clearly religious problem was gradually forced to become a merely political and institutional matter.
Διαθέσιμο:
https://www.academia.edu/15362818/Sudditi_fedeli_o_eretici_tollerati_Venezia_e_i_greci_dal_Tardo_Medioevo_ai_consulti_di_Paolo_Sarpi_e_Fulgenzio_Micanzio

Échanges juridiques à la Crète Vénitienne (ΧΙΙΙe – ΧVe siècle)

Ioannis Chatzakis, «Échanges juridiques à la Crète Vénitienne (ΧΙΙΙe – ΧVe siècle). Οbservations à l’occasion de l’institution des “notaires grecs” (notarius in scriptura greca, XIIIe s. – début du XVIe s.)», Études Balcaniques 19-20 (2013-2014), 153-185.

Περίληψη (summary), ό.π. σ. 185:
The Venetians’s awareness of the importance of notaries lead to the incorporation in to the administrative mechanism of the Republic of the institution of Greek-speaking «taboularioi». They formed a special group that could address effectively the legal needs of the local population in Venetian Crete. This particular group remained in function until the late 15th – early 16th century, when the introduction of Italian and Greek as the official languages of notarial practice, eliminated the reason for its existence. Venice sought to control the activity of this specific professional group. It first integrated and gradually assimilated the «taboularioi» into its administrative system. So while the ‘Greek notarii’ seem to have initially represented a form of resistance against the implentation of Venetian Law, they eventually facilitated the legal interactions between the Venetian authorities and the island’s indigenous population.
Διαθέσιμο: https://www.academia.edu/17715055/_%C3%89changes_juridiques_%C3%A0_la_Cr%C3%A8te_V%C3%A9nitienne_%CE%A7%CE%99%CE%99%CE%99e_%CE%A7Ve_si%C3%A8cle_._%CE%9Fbservations_%C3%A0_l_occasion_de_l_institution_des_notaires_grecs_notarius_in_scriptura_greca_XIIIe_s._d%C3%A9but_du_XVIe_s._%C3%89tudes_Balcaniques_19-20_2013-2014_153-185

Religious cohabitation in European towns

Religious cohabitation in European towns (10th-15th centuries): La cohabitation religieuse dans les villes Européennes, Xe – XVe siècles, eds. John Tolan and Stéphane Boissellier, Turnhout: Brepols, 2015

dIS-9782503552521-1Οι μεσαιωνικές πόλεις ήταν σημεία επαφής των μελών διαφόρων θρησκευτικών κοινοτήτων, μουσουλμάνων, Χριστιανών και Εβραίων, που συναντιούνταν στα λιμάνια, στους δρόμους και στις αγορές, υπέγραφαν συμβάσεις και μοιράζονταν τον χώρο (πηγάδια, αυλές, τραπεζαρίες, λουτρά). Αυτή η αλληλεπίδραση προξενούσε ποικίλα νομικά προβλήματα τόσο για τις θρησκευτικές κοινότητες όσο και για τους ηγεμόνες των πόλεων. Αυτές οι νομικές προσπάθειες ορισμού και επίλυσης των προβλημάτων που οφείλονται στις διαθρησκειακές σχέσεις αποτελούν το αντικείμενο του παρόντος τόμου, στον οποίο συνεργάζονται δεκαεπτά επιστήμονες, ειδικοί στην ιστορία, το δίκαιο, την αρχαιολογία και τη θρησκεία.
Από τα περιεχόμενα του τόμου διακρίνουμε τις ακόλουθες δύο μελέτες, οι οποίες εντάσσονται στη θεματική του ιστολογίου και αναφέρονται στην βενετοκρατούμενη Κρήτη.

Aleida Paudice, Religious Identity and Space in Venetian Candia: Segregation within Colonization, σ. 91-107.

Rena Lauer, Jewish Women in Venetian Candia: Negotiating Intercommunal Contact in a Premodern Colonial City, 1300-1500, σ. 293-309.

Ιστοσελίδα έκδοσης και πίνακας περιεχομένων:

http://www.brepols.net/Pages/ShowProduct.aspx?prod_id=IS-9782503552521-1

http://www.brepolsonline.net/doi/book/10.1484/M.RELMIN-EB.6.09070802050003050502050201

Νόμος και ένδυμα στη βενετική Κρήτη

Ιωάννης Χατζάκης, «Νόμος και ένδυμα στη βενετική Κρήτη. Σκέψεις και παρατηρήσεις με αφορμή κάποιες κανονιστικές διατάξεις για την πολυτέλεια», Επετηρίς του Κέντρου Ερεύνης της Ιστορίας του Ελληνικού Δικαίου 45 (2014-2015), 207-287.

ekeied-45Η μελέτη επικεντρώνεται στον εντοπισμό των νομικών πηγών που παρέχουν πληροφορίες για την ιστορία του ενδύματος στη βενετοκρατούμενη Κρήτη, με γνώμονα τη χαρτογράφηση των νομικής φύσεως πηγών, από όπου μπορούν να αντληθούν πληροφορίες για τα ενδύματα, και τον εντοπισμό και κατάδειξη της σημειολογικής διάστασης που αυτά επέχουν, καθόσον διαδραματίζουν ιδιαίτερο ρόλο στις κάθε μορφής νομικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, αποτελώντας, ανάλογα με τις περιστάσεις, τόσο αντικείμενο συναλλαγών όσο και μέσο προσδιορισμού της κοινωνικής ταυτότητας.

Η μελέτη χωρίζεται σε δύο ενότητες. Στην πρώτη περιλαμβάνει τα στοιχεία που παρέχουν οι νοταρικές πράξεις (τα συμβόλαια και οι εκτιμήσεις προίκας, οι διαθήκες, οι κατάλογοι και τα ενέχυρα, οι μαθητείες και οι μισθώσεις εργασίας, οι αγοραπωλησίες υφασμάτων και ενδυμάτων) και στη συνέχεια εξετάζονται ο τελετουργικός χαρακτήρας του ενδύματος στη διοίκηση, τα εκκλησιαστικά ενδύματα (άμφια), τα διακριτικά στα ενδύματα (Εβραίοι), αλλά και το palio. Στη δεύτερη ενότητα το ενδιαφέρον εστιάζεται στην παρεμβατική πολιτική του βενετικού κράτους απέναντι στις ενδυματολογικές επιλογές των υπηκόων και των επιτετραμμένων του και εξετάζονται οι νόμοι κατά της πολυτέλειας στη Βενετία και το Βασίλειο της Κρήτης.

Μαθητείες στη βενετοκρατούμενη Κρήτη

Ιωάννης Χατζάκης, «Μαθητείες στη βενετοκρατούμενη Κρήτη», Αντικήνσωρ. Τιμητικός Τόμος Σπύρου Ν. Τρωιάνου για τα ογδοηκοστά γενέθλιά του, Αθήνα 2013, τ. 2, σ. 1795-1813.

antikensorΟ συγγραφέας, εξετάζει εισαγωγικά τις καταβολές των συμβάσεων μαθητείας επισημαίνοντας την αρχική ύπαρξη δύο αυτόνομων πράξεων, εκ των οποίων η πρώτη είχε ως δικαιοπρακτούντα τον μαθητευόμενο-εργαζόμενο και η άλλη τον δάσκαλο‐εργοδότη, οι οποίες ενώθηκαν στη συνέχεια για να συγκροτήσουν έναν ενιαίο τύπο, όπως αυτός είναι γνωστός από τα μεταγενέστερα νοταρικά πρωτόκολλα. Η τυπολογία αυτή και η πορεία σύνθεσης απαντά και στους παλαιότερους νοταρίους της Κρήτης.

Στη μελέτη αξιοποιείται το υλικό που παρέχουν 80 δημοσιευμένες μαθητείες από τη βενετοκρατούμενη Κρήτη, οι οποίες, κατά την εκτίμηση του συγγραφέα «επιτρέπουν τη διαμόρφωση μίας ολοκληρωμένης εικόνας για την εξελικτική τους πορεία, τόσο τυπολογικά, όσο και ουσιαστικά».

Εξετάζονται: α) οι «πρωταγωνιστές», δηλαδή ο πατέρας-κηδεμόνας, ο μαθητευόμενος, ο τεχνίτης-δάσκαλος και οι εγγυητές· β) η ηλικία των μαθητευομένων και η διάρκεια της μαθητείας· γ) τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις των συμβαλλομένων, ειδικότερα οι υποχρεώσεις του μαθητευόμενου, οι ποινικές ρήτρες που εξασφαλίζουν τον τεχνίτη σε περίπτωση φυγής του μαθητευόμενου· δ) η αμοιβή του δασκάλου· ε) οι υποχρεώσεις του τεχνίτη-δασκάλου (διδασκαλία, ανάληψη εξόδων διατροφής και ενδυμασίας)· στ) η διαδικασία λύσης της μαθητείας, έπειτα από την ολοκλήρωση του προβλεπόμενου από τη σύμβαση χρόνου.

Prisons and incarceration in Venetian Crete

Nickiphoros I. Tsougarakis, «Prisons and incarceration in fourteenth-century Venetian Crete», Mediterranean Historical Review 29.1 (2014), 29-55.

MHRΟ συγγραφέας αξιοποιεί αρχειακές και φιλολογικές πηγές, προκειμένου να εξετάσει τη λειτουργία των φυλακών και του σωφρονιστικού συστήματος στην Κρήτη του 14ου αιώνα, θέμα στο οποίο δεν είχε δοθεί έως τώρα προσοχή, παρότι γενικότερα η εξέλιξη των φυλακών και του σωφρονιστικού συστήματος στη μεσαιωνική Ευρώπη έχει μελετηθεί αρκετά. Πρώτος στόχος του άρθρου είναι να ορίσει τα στοιχειώδη σχετικά με τις φυλακές της Κρήτης, όπως τη θέση τους, την οργάνωσή τους και το σύστημα διοίκησης. Η μελέτη επίσης ερευνά το ρόλο που έπαιξε η φυλάκιση στο νομικό σύστημα της βενετικής κτήσης και επιχειρεί να θέσει το ρόλο αυτό στο πλαίσιο των νομικών εξελίξεων του ύστερου Μεσαίωνα. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η εξέταση του ζητήματος της σχέσης του νομικού συστήματος της βενετικής κτήσης με τη δικαστική πρακτική της μητρόπολης και ο βαθμός επιρροής του από τους προϋπάρχοντες νομικούς θεσμούς του Βυζαντίου.
Περίληψη άρθρου: http://www.tandfonline.com/toc/fmhr20/29/1#.VFz-g_msXX4

Δικαιοπραξίες συντροφιών στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα

Φωτεινή Καρλάφτη-Μουρατίδη, «Δικαιοπραξίες εμπορικών εταιρειών (συντροφιών) στη βενετοκρατούμενη Κέρκυρα», Dictio Επιστημονική Επετηρίδα – Yearbook Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας Ιονίου Πανεπιστημίου 5 (2012), 11-63.
Αντικείμενο της μελέτης είναι οι δικαιοπραξίες που αφορούν ζητήματα σχετικά με τις συντροφίες, δηλαδή τις εμπορικές εταιρείες που εμφανίζονται και στην Κέρκυρα κατά την περίοδο της βενετοκρατίας, και ειδικότερα με τις έγγραφες συμφωνίες που συνάπτονται μεταξύ εταίρων για την επένδυση κεφαλαίων. Η μελέτη στηρίζεται σε ανέκδοτο κυρίως υλικό που εντοπίστηκε στα Αρχεία Νομού Κέρκυρας.

Από το Κάστρο Αγίου Γεωργίου στο Αργοστόλι (1757)

Από το Κάστρο Αγίου Γεωργίου στο Αργοστόλι (1757-2007). Η βενετική κυριαρχία στην Κεφαλονιά (1500-1797), Συνέδριο Ιστορίας, Αργοστόλι 27-30 Σεπτεμβρίου 2007, τ. Α΄-Β΄, Αργοστόλι 2010.

ArgostoliΤο συνέδριο εντάσσεται στο πλαίσιο των εκδηλώσεων που πραγματοποιήθηκαν στο Αργοστόλι το 2007 για τα διακόσια πενήντα χρόνια από τη μεταφορά της πρωτεύουσας της Κεφαλονιάς από το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου στο Αργοστόλι. Οι δημοσιευμένες ανακοινώσεις αφορούν τη μεταφορά της διοικητικής έδρας και τους λόγους που η Βενετία αποφάσισε τη μεταφορά, τον χώρο και τους κατοίκους του Αργοστολίου τον 18ο αιώνα, την κίνηση του λιμανιού και την εμπορική δραστηριότητα, τους ναούς και τη θρησκευτική ζωή του Αργοστολίου. Εξετάζονται επίσης γενικότερα ζητήματα που αφορούν την Κεφαλονιά, όπως οι παλαιότερες πρωτεύουσές της, ο κεφαλληνιακός μοναχισμός του 18ου αιώνα, η γυναίκα της Κεφαλονιάς τον 16ο-18ο αιώνα, οι χαρτογραφικές απεικονίσεις του νησιού, η έννοια της πόλης, αλλά και θέματα που αφορούν γενικότερα τα νησιά του Ιονίου, όπως το δίκαιο και η δικαιοσύνη.

Περιεχόμενα τόμων: Συνέχεια

Corti di giustizia a Cipro veneziana

Evangelia Skoufari, «Corti di giustizia a Cipro veneziana: un ambiente istituzionale di scambio interculturale», στο E. Skoufari (a cura di), La Serenissima a Cipro: incontri di culture nel Cinquecento, Atti della giornata di studi (Padova, 2 dicembre 2010), Viella, Roma 2013, σ. 65-86.
ciproΚατά την περίοδο της βενετικής κατοχής της Κύπρου, υπεύθυνη για την απονομή της δικαιοσύνης ήταν η βενετική διοίκηση (reggimento), αποτελούμενη από έναν τοποτηρητή (luogotenente) και δύο συμβούλους, και ο καπιτάνος της Αμμοχώστου. Επιπλέον στη Λευκωσία και στην Αμμόχωστο δικαστική δικαιοδοσία, σε αστικές υποθέσεις, είχε ο βισκόντης (visconte), ο οποίος εκλεγόταν από τους ευγενείς. ενώ παράλληλα λειτουργούσαν και τα εκκλησιαστικά δικαστήρια.
Στη μελέτη σκιαγραφείται το σύστημα απονομής της δικαιοσύνης στη βενετοκρατούμενη Κύπρο, προσδιορίζεται η δικαιοδοσία των δικαστικών αρχών, τα ποικίλα προβλήματα που σχετίζονταν με την απονομή, το ισχύον δίκαιο, την έκταση της δικαιοδοσίας της κάθε αρχής.
Σε παράρτημα δημοσιεύεται ο κανονισμός του Giulio Savorgnan για τους στρατιώτες του φρουρίου της Λευκωσίας, της 20 Μαΐου 1568.

Τα προικώα έγγραφα της Κέρκυρας

Μαρία Μπαλού – Νικολέτα Βλάχου, «Διαχρονική θεώρηση των προικώων εγγράφων της Κέρκυρας (16ος-19ος αιώνας), Περί Ιστορίας 6 (2013), 115-126.

Η μελέτη στηρίζεται σε αντιπροσωπευτικό δείγμα νοταρίων της πόλης και της υπαίθρου και αποσκοπεί στην εξέταση των προικώων εγγράφων, με γνώμονα τη διερεύνηση των διαφοροποιήσεων που παρουσιάζουν ανάλογα με το κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο των κατοίκων.